De laatste katholiek

Toen de paters ruim zestig jaar geleden de kerk betrokken, leken alle omstandigheden aanwezig om ook in dit deel van de stad een begin te maken met het vestigen van Gods koninkrijk. Er woonden veel jonge gezinnen in deze wijk en nog wel van ‘een zelfde soort’, zoals de vicaris-generaal van het bisdom in die tijd bijna vergenoegd constateerde. Met diezelfde soort bedoelde hij burgers van een zelfde soort welstand. Keurige burgers,redelijk inkomen, minstens middelbaar opgeleid.

Op de ochtend dat de bisschop de kerk kwam wijden, stonden de gelovigen al op het plein voor de kerk te wachten. Het waren er niet zoveel: het was een doordeweekse dag.  Hij trok met zijn gevolg drie keer zegenend rond het gebouw om vervolgens de kerk ook van binnen te wijden. Rituelen met eeuwigheidwaarde en het kon niet anders of ook de kerk en de bijbehorende parochie zouden altijd blijven bestaan.

Tegenwoordig is de wijk nog steeds veelbelovend en zijn de mensen nog altijd van een en dezelfde soort. Het soort dat de kerk het liefst links laat liggen. Op zondagochtend zijn de kerkbanken nog maar matig gevuld. Je hebt een beetje te doen met het nog altijd trotse gebouw. 

Niet alleen de katholieke God heeft het moeilijk in de wijk. Onlangs verkocht de protestantse kerk haar gebouw aan een kerkgenootschap uit China. Een logische zet, aangezien ook de eigenaren van de naburige snackbar uit dit land komen.

De uittocht van gelovigen lijkt aan de christelijke gereformeerde kerken voorbij te gaan. Elke zondag vullen hun ruime gezinswagens twee keer de straten van de wijk. Soms hoor je achter de dikke muren van hun veilige kerk psalmen zingen. Krachtig, eenstemmig, achter het orgel aan. Gods troostende woord als een pantser tegen de tijd die onbarmhartig voortschrijdt.

De katholieke parochie maakt sinds een aantal jaren, samen met vijf andere kerken in de stad, deel uit van een fusieparochie. Eén keer per jaar vieren al die voormalige parochies samen de mis. Dit jaar in de kerk van de paters.

Het was een feestelijke viering, iedereen deed zijn uiterste best er wat moois van te maken. Ook de pastoor was er, en dat is in deze parochie geen vanzelfsprekendheid. Het gaat namelijk om de hulpbisschop, die bij gebrek aan priesters zelf de parochie maar is gaan leiden. Door een drukke agenda had hij zich nog nauwelijks laten zien in dit deel van de stad. In  zijn preek gaf hij toe dat het niet meevalt om van zoveel verschillende kerken één bloeiende gemeenschap te maken. Dat kan natuurlijk altijd rondom de eucharistie, ‘mits waardig gevierd’.

Ook Nederlandse katholieken hechten aan de Maaltijd des Heren, maar dan liefst gevierd met mensen die ze kennen en niet in een grote anonieme parochie. Daar had de hulpbisschop wel een oplossing voor. Volgend jaar gaat het bisdom op bedevaart naar Lourdes en als we nou eens allemaal meegingen. In de nabijheid van Maria leerde je elkaar snel kennen, zo meende hij.

In de kerk zat een vader aan wie de bespiegelingen van de hulpbisschop voorbij gingen. Hij lette alleen maar op zijn dochter die op het priesterkoor zat. Zij was een van de misdienaars die ervoor moest zorgen dat de eucharistie waardig gevierd kon worden. Vanwege de hoge gast waren de liturgische regels aangescherpt, waardoor dingen onduidelijk waren en zijn dochter soms in de weg liep. Het maakte zijn liefde voor haar alleen maar groter.

Een paar jaar geleden had de vader een stamboom van zijn familie in handen gekregen: een lange rij vrome katholieken vanaf 1610 tot aan de dag van vandaag. Zijn dochter stond helemaal bovenaan de stamboom. Zij was de laatste katholiek.

Nu had de dochter aangekondigd dat ze met het misdienen wilde ophouden. En misschien wel met de hele kerk. De vader dacht aan zijn eigen jeugd. Hoe hij ook misdienaar was geweest en er ook op zijn twaalfde mee op was gehouden en hoe het geloof altijd in hem was blijven sluimeren. In zijn studententijd keerde hij terug in de Moederkerk. Echt troosten konden die herinneringen hem niet.

Samen liepen ze naar huis. De dochter vond het eindelijk een keer ‘niet saai’ in de kerk en de toespraak van die bisschop was leuk. Toch was ze blij dat het erop zat en dat ze voorlopig op zondagochtend kon uitslapen. Ze had toch al een druk leven, met school, hockey en streetdance?

Vlak voor ze bij hun huis aankwamen, wierp de vader nog een blik op de kerk van de christelijke gereformeerden. De laatste familie laadde de ruime gezinswagen in. Om vijf uur mochten ze weer naar de kerk. En volgende week weer twee keer. En de week erop ook.

Het was de dag des Heren, maar toch kon de vader een licht gevoel van jaloezie maar moeilijk onderdrukken.

 

Eerder verschenen in dagblad Trouw op 18 oktober j.l.

 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube