Een hoogmis vol liefde met Ariana Grande

Mijn 14-jarige dochter zat tien minuten voor aanvang al klaar. Het was aardig donker in onze huiskamer. Het meeste licht kwam nog van de televisie. Op de piano brandde een kaars. De sfeer was devoot, zoals vlak voor een kerkdienst.

En toen begon het. We zagen op tv vijftigduizend mensen staan in wat een cricketstadion in Manchester bleek te zijn. Zo te zien waren er veel leeftijdsgenoten van mijn dochter bij. Ze begonnen te juichen. Er kwam iemand met een gitaar op. 'Marcus Mumford' stond er in beeld . "Is die van Mumford & Sons.", vroeg ik. "Heel goed papa", zei mijn dochter. Hij leidde een minuut stilte in. "Laten we niet bang zijn, Manchester", zei hij daarna. Vervolgens kwamen Take That en Robbie Williams - die kende ik gelukkig - en zong Miley Cyrus een liedje. Van haar had ik nog nooit gehoord. Dat vond mijn dochter raar.

Na ongeveer een half uur kwam Ariana Grande het podium op. Ik zag dat mijn dochter even moest slikken. Ariana droeg een witte trui met daarop One Love Manchester. De Amerikaanse zangeres is 23 jaar oud. De meeste 23-jarigen studeren en feesten of zijn net aan hun eerste echte baan begonnen. De zorgen zijn nog beperkt. Dat geldt niet voor Ariana Grande.

Op 22 mei trad zij op in de Manchester Arena, een paar kilometer van dat cricketveld waar we nu al een tijdje naar keken. Ze had het podium daar net verlaten, toen een zelfmoordterrorist een spijkerbom tot ontploffing bracht. Er vielen 22 doden en 116 gewonden, onder wie veel leeftijdgenoten van mijn dochter. Ariana verliet Groot-Brittannië met een gebroken hart. Zoveel verdriet op zulke jonge schouders. Nu was ze terug en had ze dit liefdadigheidsconcert voor Manchester georganiseerd: een hoogmis van liefde en verzet waarin ze zelf voorging.

Met de zanger van Coldplay (ken ik) zong ze de eerste echte hymne van de avond: 'Don't Look Back in Anger'.

And so, Sally can wait

She knows it's too late as we're walking on by

Her soul slides away

But don't look back in anger

I heard you say.

Popmuziek wordt liturgie. (Het omgekeerde mislukt vaak jammerlijk.) Een politieagent maakte buiten het stadion een dansje met een aantal jonge meisjes. Nu werd het mij ook bijna te machtig. "Wat mooi", zei mijn dochter zachtjes terwijl ze naar de tv bleef kijken.

En dan was het ook nog Pinksteren. De uitstorting van de Heilige Geest over de apostelen en het begin van de kerk. Een paar dagen later las ik op 'deBezieling.nl ' een stuk van Erik Borgman dat op een wonderlijke wijze dat concert in Manchester samenbracht met Pinksteren. Dat was niet zijn bedoeling geweest, maar waarschijnlijk wilde ik het gewoon graag. 'De Helper die Jezus belooft, de Geest, neemt ons rouwkleed weg en hult ons in vreugde, verandert onze klacht in een dans, zoals de Psalm zegt (30:12)', schrijft Borgman.

Volgens de theoloog zijn wij geroepen om overal te getuigen van Jezus' overvloed aan goddelijke goedheid. 'Hebben wij het lef om ons uit onze comfortzone en onze veilige bubbel te laten verdrijven, het lef om onze macht over en beheersing van de situatie los te laten, het lef om te midden van de turbulentie die dan aan het licht komt dat onwaarschijnlijke, maar broodnodige woord te verwachten: vrede voor jullie (Joh. 20:19)? Vrede in de plaats van onze angst.'

Het antwoord op een daad van intense haat zoals die in Manchester, is om te beginnen vastberadenheid, maar toch ook liefde die ooit nog eens voor vrede zal zorgen. En dat liet Ariana Grande die Pinksteravond in Manchester ons zien. Ze eindigde met de klassieker 'Somewhere Over the Rainbow'.

Somewhere over the rainbow

Way up high

And the dreams that you dreamed of

Once in a lullaby.

De dinsdag na het concert ging mijn dochter weer naar school. Ik zag hoe ze de fiets opstapte, met oortjes in. In mijn hoofd spookten de verhalen over de meisjes uit Bunschoten en Hoevelaken. Het kan niet anders of mijn dochter luisterde naar Ariana Grande. Zoals wel vaker keek ik haar na terwijl ze wegfietste de verte in.

Alleen deze keer iets langer dan normaal.

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van 10 juni 2017.

 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube