Danny Blind was kansloos in volksgericht

Toen bondscoach Danny Blind vorige week zondag na de nederlaag tegen Bulgarije in een bus stapte die hem naar het vliegveld van Sofia zou brengen, zat ik in de kerk. Het was de vierde zondag van de Veertigdagentijd, ook wel bekend als 'zondag Laetare'. Laetare is Latijn voor 'Verheug u'. De vreugde geldt het Paasfeest dat alsmaar dichterbij komt. Normaal draagt een priester in de vastentijd een paars kazuifel, maar op zondag Laetare is hij in het roze. Het licht van de Verrezen Christus is zogezegd al zichtbaar. Paars wordt roze. En uiteindelijk wordt alles blinkend wit.

Maar dat gold op dat moment niet voor Danny Blind.

Hij wist dat hij ontslagen zou worden. Het was aan hem te zien, zag ik later op een foto. 'Een strakke kop' heet dat in voetbaljargon. Het volk had massaal met de duim naar beneden gewezen en Blind was kansloos. Daar zat hij - inmiddels in een Nederlandse bus, net geland op Schiphol, met zijn strakke kop.

In Utrecht was het tijd voor de Dienst van het Woord. De eerste lezing was genomen uit het eerste boek Samuël, de tweede uit de brief van Paulus aan de christenen van Efese. Kijk dat was al wat dichter in de buurt van Sofia. "En alles wat verhelderd wordt, is zelf 'licht' geworden", hoorde ik de lector zeggen. En toen kwam het evangelie, zelden was dat zo op zijn plaats dan op deze zondag Laetare van het jaar 2017. De passage ging over Jezus die een blinde geneest. De leerlingen vragen aan Jezus: " 'Rabbi, wie heeft gezondigd, hijzelf of zijn ouders, dat hij blind geboren werd?' Jezus antwoordde: 'Noch hij, noch zijn ouders hebben gezondigd, maar de werken Gods moeten in hem openbaar worden."

Ik dacht aan de bondscoach in die bus in Sofia. Van God en iedereen verlaten. De kenners op televisie en volgens een razendsnelle volkstelling ook een groot deel van de Nederlanders, vonden dat hij als het ging om het verrichten van goede werken had gefaald. Een volksgericht was het gevolg. Keihard, onbarmhartig, blind van woede.

Ik dacht aan de Luigi Scrosoppi, de patroonheilige van de voetballers. Hij leefde in het Italië van de negentiende eeuw en ontfermde zich over kansloze jeugd. Bij uitstek geschikt dus om ons het huidige Nederlands elftal bij te staan. Kon hij niks doen?

Blind werd die zondagavond inderdaad ontslagen. In de dagen erna las ik commentaren in de krant. Hij was dom geweest, of beter nog naïef door vast te houden aan een te offensieve speelwijze. Te offensief voor de kwaliteit van de spelers die voorhanden was. Wat deed Blind, ook volgens deze krant? Hij maakte vanaf het begin 'Nederlandse' opstellingen 'met drie aanvallers, ook als ze niet van het vereiste niveau zijn, en zonder versteviging elders'.

U begrijpt: we hebben hier niet te maken met een geoliede machine, maar met een pand dat op instorten staat.

Maar ook de spelers gaan niet vrijuit. Neem nou het duo Strootman en Wijnaldum (voor al uw voetbalproducten). Weer deze krant: "Zij spelen in Italië en Engeland en met de onuitroeibare Nederlandse ziekte van zelfoverschatting was gedacht dat Oranje daarmee toch alweer een middenveld van enig gewicht had." Het stuk op pagina 14 van de maandagkrant eindigt met een keiharde conclusie: "Nee, het Nederlandse voetbal moet zelf op de blaren zitten - blaren door al die jaren van eigenwijsheid als zweren zo groot."

Dat is bijbelse taal.

Zelfoverschatting is onze nationale ziekte. Want niet alleen Blind en die andere goedbetaalde weldoeners in oranje waren het zicht op de realiteit kwijt, wij zijn allemaal naïef geweest. We dachten dat we goed waren, dat we mee konden met de 'grote jongens'. En als dat onverhoopt niet mocht lukken, dan zou Danny Blind wel voor een wonder zorgen? En nu hij is verdreven , denken we dat het met een nieuwe Danny Blind allemaal goed komt. Ach, ijdel geloof van ons .

Ik blader nog eens terug in mijn missaal en lees het eind van de evangelielezing van deze zondag Laetare. "Enkele Farizeeën die bij Hem stonden, hoorden dit en zeiden tot Hem: 'Zijn ook wij soms blind?' Jezus antwoordde : 'Als gij blind waart, zoudt gij geen zonde hebben, maar nu gij zegt: wij zien, blijft uw zonde.'"

 

Deze column verscheen eerder in Trouw van 1 april 2017 

 
 

Agenda

De nieuwe paus

'Habemus papam!' schalde er op 13 maart over het majestueuze Sint-Pietersplein in Rome. Paus Franciscus is zijn naam, maar wat weten we nu eigenlijk over de nieuwe opvolger van Petrus?

Lees meer..
Vaticaan op YouTube