Rust zoeken in het klooster is voor mij niet nodig. Ik ben er al met een aflevering van ‘We zijn er Bijna’!

“Maak het jezelf gemakkelijk en sluit je ogen”, zegt de stem in mijn slaapkamer, die – afgezien van een streepje licht onder het rolgordijn – helemaal donker is. “Word je bewust van je ademhaling en adem gewoon in, langzaam en diep. Sta jezelf toe om met elke ademhaling meer te ontspannen.” De stem zwijgt nu even en de Oosterse muziek die hem al een paar minuten begeleidt, neemt in volume toe. “Maak jezelf nu de mantra eigen.” De stem is weer terug. Dan volgen een paar onverstaanbare klanken. Geen idee wat hij nu zegt. Maar dat geeft niets. Ik word er rustig van.

En dat gaat af en toe ook ’s nachts nog door.

Dus zoek ik naar rust.

Die vind ik aan de randen van de nacht bij een Indiase goeroe en overdag bij een meditatie-app van de jezuïeten, of in dat ene fijne huis, in een zekere dagorde, en soms bij een filmpje dat ik maakte van de Tyrreense Zee. Maar niets verzoent mij zo met de stress van het dagelijks leven en maakt mij zo rustig als het televisieprogramma We zijn er Bijna! van Omroep Max. 45 minuten meditatie van het allerhoogste niveau.

Voor de enkeling die het nog niet kent: in dat programma volgt presentatrice Martine van Os een groep vakantiegangers op leeftijd die met een caravan of een camper samen een reis maken door Europese landen. Een soort logboek in beeld. Vorig jaar kon het programma vanwege het coronavirus geen doorgang vinden, maar vanaf volgende week is er weer een nieuwe serie. Deze keer reizen al die lieve bezitters van caravans en campers door ons eigen Nederland. Ze heten vaak Henk of Theo, of Trees, namen die kinderen tegenwoordig nog maar zelden krijgen. Ze leiden een leven dat uitblinkt door rust, reinheid en regelmaat, maar vooral rust. En tevredenheid.

Ik benijd hen.

Wat er gebeurt in al die uitzendingen? Heel weinig. En dat is nou juist zo fijn. Het is een verslag van het dagelijks leven op de camping. Er zijn natuurlijk reisdagen. Ook bezoekt het gezelschap met enige regelmaat een stadje onder leiding van een vaak nogal luidruchtige gids, maar ik ben vooral blij als ze weer terug zijn op de camping en de rust ook in beeld wederkeert.

Vijf Henken in het gezelschap

Er staan negen seizoenen van We zijn er Bijna! op NPO Plus. Deze week keek ik naar seizoen zes, waarin Spanje en Portugal bezocht werden. In het reisgezelschap bevonden zich vijf Henken. Ik bedoel maar. De laatste aflevering begon vertrouwd: een schitterende zonsopgang en God had zojuist opnieuw een paradijselijke camping geschapen. Even later zagen we een deel van het reisgezelschap aan de koffie, met taartjes! Of er wat te vieren viel, wilde Martine weten. Nee, eigenlijk niet. Nou ja, het mooie uitzicht misschien.

Het beste deel van de meditatie komt als er een dag niets op het programma staat. Een ‘vrije’ dag, heet dat. Dan wordt er niets gedaan. Hoewel: de caravan wordt zorgvuldig van binnen en buiten schoongemaakt, de was wordt gedaan en er wordt op een klapstoel voor de caravan in de zon gezeten, al dan niet met een puzzelboekje. Ik ben na het kijken naar zo’n vrije dag volkomen ontspannen. Mijn leven is weer in balans.

Helemaal zen

Wij moderne mensen zoeken de rust overal, gaan er zelfs voor naar kloosters. Maar dat is voor mij dus niet nodig. Ik ben er al met een aflevering van We zijn er Bijna!

Laatst reed ik op de A1. Voor mij een caravan. Even speelde ik met de gedachte die te volgen tot zijn eindbestemming. Gewoon samen met de eigenaren voor de caravan zitten. Koffie met een taartje. En genieten van het uitzicht. Helemaal zen.

Deze column verscheen eerder in Trouw van zaterdag 7 augustus 2021

Comments are closed.